12 Temmuz 2010 Pazartesi

kaba

bana biraz boşluk
ve bomboşluk...
yıkıntı altında kalmışım;
kendi kurduğum; kimsenin suçlu olmadığı...
yapamıyorum.
hayatın derdi ne ise;
o ben değilim.
benim derdim ise hayat olmadı;
sadece nefes almaktı,
çok değil bir atmosferlik...
kaçsam da, yakalanıyorum;
becereksiz bir kaç tutku ile yeniden karşınızda;
yapayalnızım.

yapış yapışım,
henüz doğmuş ve çokça yaşlanmışım sanki:
nedense hep böyle oluyor ağlayınca...

Hiç yorum yok: